Του Λεωνίδα Σάρκα
Δύο πάρα πολύ γνωστά τραγούδια τα έχουν τιμήσει.
Αυτό:
και αυτό:
Ανεξαρτήτως εποχής, αποτελούσαν σύμβολα πλούτου, κύρους και δύναμης. Οπότε, είτε θέλετε να τα κλέψετε, είτε να τα φορέσετε, μείνετε εδώ. Θα επεξεργαστούμε την «βουνοκορφή» του θέματος.
Το παλληκαράκι που βλέπετε στην παρακάτω φωτογραφία είναι το μεγαλύτερο κατεργασμένο διαμάντι που υπάρχει σήμερα. Βρέθηκε το 1985 στο Premier Mine, ένα μεγάλο αδαμαντωρυχείο της Νοτίου Αφρικής και η μετέπειτα ιστορία του είναι ολίγον τι εντυπωσιακή. Έχει ευλογηθεί στο Βατικανό από τον Πάπα και στην Ταϋλάνδη από τον Ανώτατο Ιμάμη και τον Πατριάρχη των Βουδιστών (τώρα, αν το ίδιο είναι άθεο, δεν το ξέρουμε με σιγουριά).
Περνάμε στο δεύτερο μεγαλύτερο διαμάντι. Ονομάζεται Μεγάλο Αφρικανικό Αστέρι ή πιο σύντομα Διαμάντι Cullinan (προς τιμήν του ανθρώπου που είχε το αδαμαντωρυχείο). Είναι 317 καρατίων και βρέθηκε το 1905 στο ίδιο ορυχείο που είχε βρεθεί και το πρώτο διαμάντι για το οποίο μιλήσαμε… έχει προοπτική αυτό το ορυχείο, δεν νομίζετε;
Το αρχικό διαμάντι κόπηκε τελικά σε εννιά μικρότερα κομμάτια (στην φωτογραφία από πάνω βλέπετε τις απομιμήσεις που εκθέτονται).
Δόθηκε ως δώρο στον βασιλιά Εδουάρδο της Αγγλίας – ένα από τα μπόνους του να είναι κανείς βασιλιάς, συμφωνείτε;
Λέγεται ότι το πρώτο μαχαίρι που επιχείρησε να το κόψει έσπασε και υπάρχουν φήμες ότι το (ακατέργαστο) κομμάτι που βρέθηκε στο ορυχείο είναι απλώς το μικρό τμήμα ενός πολύ μεγαλύτερου συνόλου. Θα μας τρελάνουν αυτοί οι αδαμαντωρύχοι…
Ας περάσουμε τώρα στην άλλη μεριά του λόφου. Εκεί που θα βρούμε διαμάντια που πιστεύεται ότι είναι καταραμένα.
Το πλέον διάσημο είναι το διαμάντι της Ελπίδας (ή απλά «Ελπίδα» διαλέγετε και παίρνετε).
Το πετράδι είδε το φως του ήλιου στην Ινδία, κάποια στιγμή του 17ου αιώνα. Από κει ταξίδεψε στην Γαλλία, όπου και πουλήθηκε στον βασιλιά Λουδοβίκο 14ο μαζί με άλλα διαμάντια. Το ταξίδι συνεχίστηκε στην Αγγλία, στην Αμερική και τέλος στο μουσείο Σμιθσόνιαν, όπου βρίσκεται μέχρι και σήμερα.
Όσον αφορά τις ιστορίες για την κατάρα του, αυτές περπατάνε ανάμεσα σε αλήθεια και ψεύδος. Από τους 21 ιδιοκτήτες του, μερικοί δεν είχαν αίσιο τέλος. Η Μαρία Αντουανέτα και ο βασιλεύς της Γαλλίας Λουδοβίκος 16ος συγκεκριμένα απαγχονίστηκαν. Αν προσθέσουμε σε αυτό το μείγμα την φήμη ότι το πετράδι κλάπηκε από ένα άγαλμα ινδικής θεότητας, είναι εύλογη η δημοσιότητα που έχει πάρει το θέμα.
Κατόπιν όλων αυτών, μας έχει κοπεί η όρεξη για τα μεγάλα διαμάντια. Τα παρατάμε στους βασιλιάδες και τους πλούσιους. Άρα, το μόνο που μένει είναι να βρούμε τρόπους να προμηθευτούμε τα μικρά. Από οποιοδήποτε αδαμαντωρυχείο.
Καμιά ιδέα;
